کاهش سوانح جاده‌ای با «توسعه اقتصادی بلندمدت»

به گزارش ایسنا، امروزه شهرها به‌عنوان مهم­ترین خاستگاه زیستی انسان­‌ها، با پدیده­‌های ترافیکی بسیاری مانند تراکم ترافیکی، رانندگی مخاطره‌­آمیز، تصادف، آلودگی هوا، آلودگی صوتی و مواردی این‌چنین مواجه هستند که البته ناشی از پیامدهای ورود به دنیای مدرن و صنعتی به‌حساب می‌آیند. از بین این مخاطره‌­ها، حوادث و آسیب­های ناشی از تصادفات جاده‌­ای، یکی از علل عمده مرگ­‌و­میر و معلولیت در کشورهای درحال‌توسعه هستند. طبق آمارها، «حوادث رانندگی» در رده نهم علل مرگ­‌ومیر در جهان قرار دارد و انتظار می­‌رود تا سال 2020 به رده سوم صعود کند.

مطالعات در کشور ما نیز نشان می‌­دهد که در حال حاضر، سالانه بیش از 25 هزار نفر در اثر تصادفات ناشی از وسایل نقلیه، کشته و بیش از صد هزار نفر در سال مجروح می‌­شوند. از این گذشته، خسارت­‌های مالی تصادفات جاده‌­ای در ایران به 7 درصد تولید ناخالص داخلی می­‌رسد. همچنین به گزارش موسسه تحقیقات ترافیک دانشگاه میشیگان، از بین 10 کشوری که دارای بیشترین میزان مرگ در اثر تصادفات هستند، ایران بعد از نامیبیا و تایلند با 38 مورد مرگ به ازای هر صد هزار نفر در جایگاه سوم قرار دارد.

با توجه به اهمیت این موضوع، محققینی از کشورمان، رابطه بلندمدت بین توسعه اقتصادی و سوانح جاده­ای در کشور موردبررسی قرار داده و سعی نموده‌اند دریابند که ارتباط بین این دو متغیر به چه صورت است.

درواقع، سؤال اصلی تحقیق مورد اشاره، این بوده است که آیا بین سوانح جاده‌­ای و توسعه اقتصادی کشور، در بلندمدت رابطه‌­ای وجود دارد؟ به‌عبارت‌دیگر آیا در بلندمدت، با افزایش توسعه اقتصادی کشور، سوانح جاده‌­ای در کشور کاهش خواهد یافت یا خیر؟

محققان مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران و مرکز آمار ایران که این پژوهش را انجام داده‌اند، برای مدل­‌سازی تعیین رابطه بلندمدت بین توسعه اقتصادی و سوانح جاده‌­ای کشور از الگوی موسوم به «خود رگرسیون برداری» و نرم‌افزارهای «میکروفیت و ای­ویوز» استفاده کرده‌اند.

پریسا بازدار اردبیلی، محقق مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی تهران و همکارش در این پژوهش می‌گویند: «در مطالعه ما، سعی بر آن بود که عوامل تأثیرگذار بر تصادفات جاده‌­ای از دیدگاه اقتصادی مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گیرد که جهت بررسی، ارتباط شاخص‌­هایی نظیر درآمد سرانه، تصادفات جاده‌­ای، ضریب جینی، طول جاده‌­های کشور و جمعیت مورداستفاده قرار گرفتند».

آن‌ها می‌افزایند: «نتایج به‌دست‌آمده از یافته‌­های این پژوهش حاکی از آن است که بین درآمد سرانه و سوانح جاده‌­ای رابطه‌­ای به شکل U وارون برقرار است که درواقع فرضیه کوزنتس را در این رابطه برای ایران تأیید می‌­کند. این بدان معناست که در مراحل اولیه رشد اقتصادی، نرخ سوانح جاده‌­ای افزایش پیدا می­‌کند و درنهایت به سبب پیشرفت‌­های تکنیکی، افزایش میزان سرمایه­‌گذاری در بخش­‌های مرتبط و آموزش‌­های مناسب، این نرخ در سطوح بالای درآمد سرانه کاهش پیدا می­‌کند».

همچنین نتایج به‌دست‌آمده نشان‌­دهنده آن است که بین ضریب جینی، طول جاده­‌های کشور و جمعیت با میزان سوانح جاده‌­ای، رابطهی مثبت وجود دارد.

به اعتقاد بازدار اردبیلی و همکارش، «کاهش نرخ سوانح جاده‌­ای می‌تواند با توسعه اقتصادی بلندمدت و افزایش سطوح درآمد از طریق پیشرفت‌­های تکنیکی، افزایش میزان سرمایه­‌گذاری در بخش‌­های مرتبط و آموزش­‌های مناسب اتفاق بیفتد».

این یافته‌ها، درقالب مقاله‌ای علمی پژوهشی در مجله «ارتقای ایمنی و پیشگیری از مصدومیت‌ها» متعلق به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی منتشر شده‌اند.

انتهای پیام

Add a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *